ตอนที่ 170 ดาวเหล็กเย็นที่ไม่ได้อะไรสักอย่าง

ทางตะวันออกเฉียงใต้ของดาวเหล็กเย็น เมืองฟู่เก๋อ

มองลงมาจากทางรถไฟลอยฟ้า พื้นดินปกคลุมด้วยหิมะหนา บางครั้งก็เห็นพืชผลเหี่ยวเหลืองเป็นผืนใหญ่โผล่พ้นหิมะขึ้นมา

เห็นเช่นนั้นก็มีนักเรียนทหารคนหนึ่งถอนหายใจพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าดาวเหล็กเย็นที่ขึ้นชื่อเรื่องแร่ธาตุจะปลูกพืชผลไว้มากขนาดนี้ น่าประหลาดใจจริง ๆ!”

นักเรียนทหารคนหนึ่งข้าง ๆ เขาหัวเราะแล้วอธิบายว่า “พอแร่ธาตุบนดาวเหล็กเย็นร่อยหรอลง ประชาชนส่วนใหญ่บนดวงดาวดวงนี้ก็เลือกหนีออกไปเพื่อความอยู่รอด คนที่เหลือไม่มีปัญญาหนีได้ก็ได้แต่ทำไร่ทำนาเลี้ยงตัวเอง”

จิ่วหลิงหันไปมองนักเรียนทหารที่พูดโดยไม่รู้ตัว เห็นร่างของอีกฝ่ายผอมบาง แววตาออกจะเหม่อลอย แต่ยกมุมปากยิ้มอยู่ ดูแล้วเป็นเด็กหนุ่มอัธยาศัยอ่อนโยน

เหลียนอีมีนักเรียนทหารที่มาจากดาวไร้นาม จึงพอเข้าใจเรื่องพืชผลอยู่บ้าง ถึงกับถามอย่างสงสัยว่า “แต่พืชผลที่ปลูกในวันหิมะตกหนัก ๆ จะรอดได้หรือ”

นักเรียนทหารหลายคนถึงบางอ้อทันที แล้วก็เอนตัวแนบแก้วใสอย่างสงสัย “จริงด้วย หิมะตกแล้ว ทำไมพวกเขายังไม่เก็บเกี่ยวล่ะ”

นักเรียนทหารบางคนที่เกิดในครอบครัวฐานะดีก็ไม่เข้าใจ “เอ๊ะ? ทำไมพืชผลที่ปลูกในวันหิมะตกหนักถึงอยู่ไม่ได้ล่ะ”

“โง่หรือไง อากาศหนาวขนาดนี้ ขนาดคนยังไม่อยากออกจากบ้าน แล้วพืชผลที่อ่อนแอกว่าคนจะเหลืออะไร”

“ก็จริงนะ งั้นทำไมพวกเขายังไม่เก็บเกี่ยว”