กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“รู้สึกตัวแล้วหรือยัง?”
พอลืมตาตื่นจากอาการสลบอีกครั้ง ใบหน้าของกู้ซูบิดเบี้ยว เขาเผลอจะยกมือขึ้นนวดต้นคอที่ปวดเมื่อย แต่กลับเห็นจิ่วหลิงยกมือขึ้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!
นึกถึงสันมือแสบ ๆ ที่ฟาดลงมาสามครั้งก่อนหน้า เขารีบยกมือขึ้นกันพร้อมกับพยักหน้ารัว ๆ “รู้สึกตัวแล้ว พี่สี่รู้สึกตัวดีแล้ว!”
เห็นพี่สี่หน้าซีดขาวด้วยความตกใจ เจียงโม่ก็หมอบลงข้าง ๆ อย่างว่าง่าย ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง กลัวว่าน้องสาวจะนึกขึ้นได้
จิ่วหลิงสำรวจเขาอย่างละเอียด มั่นใจว่าแววตาเขาบริสุทธิ์แล้ว ไม่มีเงามืดบิดเบี้ยวแบบเมื่อครู่ จึงค่อย ๆ ลดมือลง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ถามอย่างจริงจัง “พี่สี่ พี่ไม่สบาย รู้ตัวไหม?”
กู้ซูลดสายตาลง น้ำเสียงออกจะน้อยใจ “อืม”
เจียงโม่ร้อนใจขึ้นมาทันที “พี่สี่ป่วยเป็นอะไร?”
จิ่วหลิงหันไปมองเขาแวบหนึ่ง เห็นพี่หกหุบปากทันที จึงถามต่ออย่างจริงจัง “พี่สี่ ในเมื่อรู้ตัวแล้ว ทำไมไม่ไปหาหมอ?”
เห็นน้องสาวทำท่าเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ จ้องเขาอย่างจริงจัง แววตากู้ซูก็อ่อนโยนพร้อมกับจนใจ “พี่เคยไปดูแล้ว ผลไม่ค่อยมาก”
อันที่จริง เขาไม่เคยไปรักษาเลยด้วยซ้ำ