เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 335 ทางเข้าห้วงลึก (จบบท)
เมื่อยานดวงดาวลงจอด ณ แก่นกลางของแก่นมารดาแห่งแก่นดาราทมิฬ แสงดาวนอกหน้าต่างยานก็หายวับไปจนสิ้น
ที่นี่ไม่มีละอองดาว ไม่มีเนบิวลา มีเพียง "ความมืด" ที่แข็งตัวนิ่ง ราวกับกำมะหยี่ดำที่ถูกขยำย่น หรือหมึกที่ถูกแช่แข็ง แก่นดาราของชายชรา (แก่นหินสีเทา) ลอยอยู่ข้างเท้า แสงทองที่ซึมออกจากรอยร้าวเพิ่งสัมผัสความมืดก็ถูกกลืนกินจนเกลี้ยง
"แรงโน้มถ่วงที่นี่..." เถาวัลย์ของอาเหิงพลันตึงตรง ลวดลายสีอำพันบนใบไม้ดับสนิท "ไม่ใช่แรงโน้มถ่วงของจักรวาล แต่เป็น 'แรงดึงดูดทางอารมณ์' มันกำลังดึงความทรงจำของเรา ต้องการลากเราทุกคนลงไปในความมืด"
สร้อยคริสตัลของน้องสาวเปล่งแสงแดงเจิดจ้า เธอสัมผัสได้ว่าเศษเสี้ยวอารมณ์ที่ถูกแก่นมารดากลืนกินกำลังรวมตัวกันที่นี่ ความรักที่ถูกลืม คำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ย ความเสียใจที่ไม่มีโอกาสอำลา ราวกับเถาวัลย์ดำนับไม่ถ้วน กำลังพันรัดข้อเท้าของเธอจากทุกทิศ
"ยินดีต้อนรับสู่ 'หุบเหวแก่นทมิฬ'" เสียงแหบแห้งหนึ่งดังมาจากในความมืด
ทุกคนหันกลับ เห็นร่างหนึ่งในชุดยาวสีดำ ผมของนางเป็นสีเงินเทากระเซอะกระเซิง ปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง บนลำคอห้อยสร้อยดาวที่แตกหัก ดวงดาวแต่ละดวงมืดมิดไร้แสง สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือดวงตาของนาง ดวงซ้ายเป็นสีแดงที่ลุกโชน ดวงขวาเป็นสีดำที่แข็งตัวนิ่ง ราวกับเปลวไฟและน้ำแข็งสองกองที่ไม่เคยดับ