เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 314 บทเพลงไว้อาลัยแห่งแก่นดารา
เมื่อยานดวงดาวลอดผ่านรูหนอน แสงดาวนอกหน้าต่างถูกกลุ่มเมฆสสารมืดกลืนกินจนหมดสิ้น หลี่หมิงยืนอยู่ที่สุดหัวของห้องบังคับการ เศษแก่นกลางทั้งสี่ชิ้นบนประตูเงิน (ระเบียบ การกลืนกิน สมดุล การตื่นรู้) เปล่งประกายสีครามเรืองกับม่วงทองสลับกัน ราวกับตะเกียงสี่ดวงที่สั่นไหวอยู่กลางความมืด
“ความหนาแน่นสสารมืดเกินมาตรฐาน” เสียงกลไกของระบบนำทางฉีกความเงียบ “แนะนำให้เปิดโล่แก่นดารา”
“เปิด” หลี่หมิงกดปุ่มบนแท่นควบคุม เศษทั้งสี่ก็หลุดออกจากประตูเงินทันที ลอยนิ่งอยู่กลางห้องบังคับการและประกอบกันเป็นแผนผังดาราขนาดย่อม ตรงกลางแผนผังดาราปรากฏเครื่องหมายตำแหน่งของ “สุสานแก่นดารา” — ป่านั้นคือป่าที่ประกอบขึ้นจากเสาหินดำ ผิวเสาแต่ละต้นสลักเต็มไปด้วยอักขระแก่นดารา และในซอกของอักขระมีหมอกม่วงทมิฬซึมออกมา
“นั่นมัน…” เถาวัลย์ของอาเหิงเลื้อยออกมาจากช่องรอยแตกของผนังห้อง ปลายเถาแตะแผนผังดาราเบา ๆ “เสาหินพวกนี้กำลัง ‘ร้องไห้’”
“ร้องไห้?” ฮุยเยี่ยนเข้ามาใกล้เพื่อสังเกต รอยสักเปลวเพลิงพลันเปล่งแสงแดงอันไม่สบอารมณ์ “คลื่นพลังงานของพวกมันเหมือนกับ… แก่นดาราที่ถูกฉีกกระชาก”
ชายชราเปิดบันทึกการทดลองของหลี่เจาหมิง บนหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบปรากฏคำอธิบายเพิ่มเติมสีทองอ่อน “สุสานแก่นดาราคือ ‘สุสาน’ ของแก่นดารา เมื่อความทรงจำที่แก่นดาราแบกรับเกินขีดจำกัด หรือถูกไวรัสกัดกร่อนจนไม่อาจซ่อมแซมได้ พวกมันจะถูกส่งมาที่นี่ ให้ ‘ผู้พิทักษ์สุสาน’ ใช้พลังงานสสารมืดผนึกไว้”