0127

⬢⬢⬢

ตอนที่ 127 ตรอกสุดท้าย

— เหรียญทองแดงเหือดแห้ง

เมื่อหลี่หมิงผลักประตูโรงรับจำนำเก่าคร่ำคร่านั้น กุญแจสัมฤทธิ์ก็ส่งเสียงครวญครางแหลมบาดหู ภายในร้านมืดสลัวชื้นแฉะ ชั้นวางของเต็มไปด้วยสิ่งของสารพัด แต่ทุกอย่างล้วนปกคลุมด้วยฝุ่นหนาเตอะ ที่มุมหนึ่ง ร่างค่อมโก่งกำลังขดตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่โคลงเคลงจะพังอยู่รอมร่อ นั่นคือชายชราคนหนึ่งในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาว่างเปล่าและชินชา

"ท่านเจ้าของร้าน ผมอยากจำนำของหน่อยครับ" หลี่หมิงเอ่ยลองเชิง

ชายชราค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาขุ่นมัวจ้องมองหลี่หมิง ริมฝีปากฉีกเป็นรอยยิ้มประหลาด "หนุ่มน้อย เจ้ารู้หรือไม่ ว่าบางสิ่งเมื่อจำนำออกไปแล้ว ก็ไม่มีวันได้คืนกลับมาอีก"