0022

⬢⬢⬢

ตอนที่ 22 ต้นกำเนิดแห่งกาลเวลา

เงาร่างของนักโทษคนใหม่หลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่าสีเทาขาวจนสิ้นเชิง ผืนผ้าใบถูกสร้างขึ้นใหม่แล้วแตกสลายลงอีกครั้ง เขากำแท่งถ่านไว้ในมือ วาดลากเส้นสุดท้ายลงบนผืนผ้าใบ แล้วค่อย ๆ เลือนหายไป เขาไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้โกรธเคืองอีกต่อไป แต่ก็ไม่มีความรู้สึกโล่งใจจากการหลุดพ้นใด ๆ — การดำรงอยู่ของเขาเองกลับเลือนรางพร่าไป ราวกับว่าเขาได้ยอมรับชะตากรรมอันไร้ที่สิ้นสุดนี้แล้ว

แต่ในชั่วขณะที่นักโทษเลือนหายไปนั้น ผู้ถักทอรอยแยกไม่ได้หายไปเช่นเคย

คราวนี้ ผู้ถักทอไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในรอยแยกห้วงกาลอวกาศเหมือนแต่ก่อน และไม่ได้เริ่มเทศนารอบใหม่ด้วยน้ำเสียงเย็นชาของมัน มันลอยนิ่งอยู่กลางห้วงสุญญตาสีขาว ราวกับกำลังรอคอยสิ่งใดบางอย่าง กาลเวลาโดยรอบเริ่มเผยให้เห็นสภาวะหยุดนิ่งที่เกือบไม่สมจริง เหลือเพียงเงาร่างของมันที่ยังคงชัดเจน ดำสนิท ซับซ้อน แต่กลับดูโปร่งใสยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ