ตอนที่ 7 ฉันไปเรียน เธออยู่ต่อ

หลังจากตบหน้าคนไปหลายคน เฉินชิงชิวก็อารมณ์ดีขึ้นมาก พอหัวหน้าหมู่บ้านกับคนอื่น ๆ กลับไป เธอก็ไม่สนใจเฉินจิงกั๋วกับหวงฮ่วนตี้ที่กำลังทะเลาะเสียงดัง แอบอ้อมไปที่ห้องข้างแล้วหยิบไฟฉายกลับห้องตัวเอง

พอปิดประตูและเปิดไฟฉาย เธอก็รีบร้อนตรวจดูรังลูกนกใต้โต๊ะหนังสือเก่า โชคดีที่พวกมันยังปลอดภัยดี เธอจึงโล่งใจ เดิมคิดจะป้อนเนื้อปลาให้พวกมันสักหน่อย แต่เห็นพวกมันหลับสนิท จึงไม่ได้ปลุกขึ้นมา

ตอนนั้นความง่วงเริ่มเข้าครอบงำ เฉินชิงชิวถึงเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้อาบน้ำ เหงื่อชุ่มแผ่นหลังจนเสื้อแนบติดตัว ทำให้อึดอัดมาก

เธอค้นเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ยังไม่ขาดรุ่งริ่งนักจากกระสอบปอข้างมุมห้องซึ่งใช้แทนตู้เสื้อผ้า แล้วเปิดประตูออกจากห้องอีกครั้ง เดินข้ามลานกลางบ้านตรงไปยังห้องอาบน้ำที่ติดกับห้องครัว