กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79 หลังจากกินเนื้อมื้อนี้เข้าไปเธอรู้สึกว่าตนเป็นหนี้ชีวิตหลินโม่
หลินโม่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง
“ในเมื่อรับเธอเข้ามาแล้ว ก็จะไม่ปล่อยให้เธอลำบากหรอก”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาที่สุด
“กินเถอะ อย่ามัวชักช้า เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อย”
มือของสวี่จืออี้ยังคงสั่นอยู่
เธอค่อย ๆ ยื่นมือที่เปื้อนทั้งเขม่าและน้ำมันออกไป แล้วหยิบเนื้อย่างชิ้นหนึ่งตรงหน้าขึ้นมา
เนื้อชิ้นไม่ใหญ่แต่หนักพอสมควร ยังอุ่นร้อน ผิวหยาบมีไขมันลื่น ๆ เคลือบอยู่
เธอยกขึ้นจ่อริมฝีปากแล้วกัดเบา ๆ คำหนึ่ง