กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 76 ความอัปยศที่ล้างไม่ออกและรูปร่างที่ถูกเมินเฉย
สวี่จืออี้เดินตามทั้งสามคนไปอย่างโงนเงนไร้เรี่ยวแรง
หลินโม่แบกซากสัตว์ป่าสามตัวที่มัดรวมกันด้วยเถาวัลย์ไว้บนไหล่ข้างเดียว แต่ยังเดินนำไปอย่างมั่นคง
นั่นหนักหลายร้อยจิน แม้จะปล่อยเลือดและทำความสะอาดเบื้องต้นแล้ว ซากสัตว์ทั้งสามรวมกันก็ยังหนักไม่น้อย
คนทั่วไป ต่อให้เป็นชายกำยำที่ออกกำลังกายประจำ แบกไปได้แค่สองก้าวก็คงหอบแล้ว
แต่หลินโม่ดูภายนอกเป็นแค่ผู้ชายผอมเพรียว อย่างมากก็เห็นแนวกล้ามเนื้ออยู่บ้าง ไม่มีมัดกล้ามปูดโปนเกินจริง
ถึงอย่างนั้นเขากลับเดินสบาย ๆ ไม่หอบสักนิด