กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 เผือกที่หาได้มีปริมาณแค่คำเดียว ความน้อยใจของหลินหว่านซิง
น้ำทะเลค่อย ๆ เอ่อสูงขึ้นทีละนิด ฟองน้ำเย็นเฉียบไหลเลียข้อเท้า จนท่วมเลยแนวโขดหินปะการังที่พวกเธอยืนอยู่เมื่อครู่
คราวนี้เสียงฝีเท้าจึงดังขึ้นเป็นระยะอย่างต่อเนื่อง
แต่ละก้าวราวกับลากโซ่เหล็กหนักพันชั่ง ทั้งหนักอึ้ง เชื่องช้า และแฝงความท้อแท้ที่สลัดไม่หลุด
เมื่อเดินผ่านพุ่มไม้กลับมายังลานโล่งกลางป่า พระอาทิตย์ก็เอียงไปทางทิศตะวันตกแล้ว
เถ้าถ่านที่เคยกระจัดกระจายอยู่บนลานถูกกวาดกลับมารวมกันอีกครั้ง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ ควันสีเขียวจาง ๆ ลอยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา