กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54 แม้จะไม่เลี้ยงคนว่างงาน แต่ก็ไม่รังเกียจที่จะเลี้ยงหมาไว้เฝ้าบ้านสักสองสามตัว
เมิ่งเสี่ยวถิงพยักหน้าตาม ความเย็นชาห่างเหินที่มักปรากฏบนใบหน้าในชีวิตประจำวันหายไปจนหมด เหลือเพียงแววตากระหายโปรตีน
ดวงตากว่าสิบคู่จับจ้องไปที่ปลาเหล่านั้นพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโหย
“มีสิทธิ์อะไร?”
เสียงฮึดฮัดดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่อีกฝ่ายกำลังยอมอ่อนข้อ
ติงหย่าซีก้าวออกมาหนึ่งก้าว ยืนขวางหน้าหลินโม่ทันที
แม้เธอจะตัวเตี้ย แต่ท่าทางกลับไม่อ่อนแอเลย สองมือเท้าสะเอวอย่างท้าทาย
“พวกแกเป็นใครมาจากไหนกัน?”