กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 เก็บทางหนีทีไล่ หลินหว่านซิงคิดจะพึ่งพาหลินโม่
หลินหว่านซิงฟังเสียงความเคลื่อนไหวข้างหน้า ก่อนจะชะลอฝีเท้าจนทิ้งระยะห่างจากกลุ่มคนไปเล็กน้อย
เธอก้มหน้ามองถุงน้ำในมือตัวเอง
ผิวน้ำในห่อใบไม้สั่นไหวเบา ๆ สะท้อนแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้ลงมาเป็นประกายแตกพร่า
คำถามไม่กี่ข้อที่หลินจือเซี่ยถามเธอเมื่อครู่ ขณะนั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ ผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง
“เธอคิดว่าผู้ชายคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?”
“ฝาแฝดคู่ที่อยู่ข้างกายเขาน่ะ ดูสีหน้าพวกเธอสิ อิ่มเอิบสดใส เห็นชัดว่าไม่เคยอดอยาก”
ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เข้าใจว่าเป็นการพูดคุยเรื่อยเปื่อยของหลินจือเซี่ย