กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 สิ่งมีชีวิตเขาเดียว! ที่นี่ยังนับว่าเป็นโลกอยู่อีกหรือ
เจิ้งชิงเหอถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก ก่อนหวดท่อนไม้ครั้งที่สองใส่หัวไหล่ของมันอย่างแม่นยำ
เจ้าสิ่งนั้นร้องคำราม “โฮก” ด้วยความเจ็บปวด เสียงทุ้มอู้อี้และแหบพร่า ราวกับเสียงหมูร้องปนกับวัวคำราม
เจิ้งชิงเหอไม่หยุดมือ เธอฟาดท่อนไม้ครั้งที่สามตามลงไปทันที
คราวนี้ฟาดเข้าตรงเหนือสันจมูกเต็มแรง จนบริเวณข้างดวงตากลมเล็กของมันแตก เลือดไหลซึมออกมา
สัตว์ประหลาดเขาเดียวผงะถอยหลังไปเล็กน้อย
ดวงตาเล็กจิ๋วคู่นั้นมีแววหวาดกลัววาบหนึ่ง ลำคอส่งเสียงอู้อี้อีกสองครั้ง
จากนั้นมันก็หันเปลี่ยนทิศแล้วพุ่งพรวดมุดหายเข้าไปในพุ่มไม้ด้านข้าง
กิ่งก้านและใบไม้ของพุ่มไม้สั่นไหวอย่างรุนแรงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความเงียบสงบ