กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 ไม่มีความช่วยเหลือแล้ว แต่ก็ไม่มีแรงจะโวยวายอีกต่อไป
เจิ้งชิงเหอมองใบหน้าอันน่าสงสารจับใจของเธอ นิ่งเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมาในที่สุด
“ตามการประเมินของจี้เวยเวย ไม่มีความช่วยเหลือแล้ว พวกเราอาจถูกส่งมายังที่ที่ห่างไกลมาก”
ทันทีที่เจิ้งชิงเหอพูดจบ ก็ราวกับทำนบกั้นน้ำถูกเปิดออก
หลินเมิ่งเหยาชะงักค้างไปในตอนแรก ก่อนขอบตาจะแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม น้ำตาหยดเผาะ ๆ ลงมาเป็นสาย ทว่าไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ออกมา
เธอนั่งยอง ๆ เช็ดน้ำตาอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ เมื่อจะลุกขึ้นก็ปาดคราบน้ำตาพลางเดินกลับเข้ากลุ่ม
ซูหว่านชิงเอนกายพิงใต้ต้นมะพร้าวต้นหนึ่ง เมื่อเห็นหลินเมิ่งเหยาเดินกลับมาด้วยขอบตาแดงก่ำ ในใจก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที
“เธอเป็นอะไรไป”