กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 เหยื่อหนักกว่าร้อยจิน! ต้องทำเป็นเนื้อตากแห้งถึงจะเก็บได้นาน
“อย่าร้องไห้เลย”
เสียงของเจิ้งชิงเหอดังขึ้นจากความมืด เธอพูดไม่ดังนัก ทว่าเสียงกลับกลบทั้งลมและคลื่นทะเลได้อย่างอยู่หมัด
“ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ขยับเข้ามาเบียดกันไว้ ตัวแนบตัวเดี๋ยวก็หายหนาวแล้ว”
เธอหาจุดอับลมแล้วนั่งลง ปูผ้าห่มผืนบางของตัวเองลงบนพื้นทราย ก่อนจะตบที่ว่างข้างตัวเบา ๆ
สวี่จืออี้เดินเข้าไปนั่งข้างเธอ ให้ไหล่ทั้งสองแนบชิดกัน
จากนั้นเสิ่นหนานเฉียวก็เดินตามมา นั่งลงข้างสวี่จืออี้
เมิ่งเสี่ยวถิงก้าวเท้ายาว ๆ เดินเข้ามานั่งอีกฝั่งของเจิ้งชิงเหอ ร่างสูงใหญ่กำยำของเธอช่วยบังลมไปได้กว่าครึ่ง
ทุกคนทยอยขยับเข้ามารวมตัวกันอีกครั้ง นั่งล้อมเป็นวงแคบกว่าเดิม