กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 เพิงหญ้าปลิว! ที่แบบนี้อยู่ต่ออีกนาทีเดียวยังไม่ไหว
หลังจากท้องฟ้ามืดสนิท อุณหภูมิบนชายหาดก็ลดฮวบราวกับมีใครดูดความอบอุ่นออกไปจากที่นี่จนหมด
ลมทะเลพัดเลียดพื้นเข้ามาพร้อมไอเย็นชื้นและกลิ่นเค็ม ลอดเข้าไปตามคอเสื้อและปลายแขนเสื้อทุกช่อง
ทั้งสิบเจ็ดคนเบียดตัวเข้าไปใต้เพิงหญ้า เข่าชนเข่า ไหล่เบียดไหล่ กว่าจะเข้าไปกันครบก็แน่นจนแทบขยับไม่ได้
เพิงหญ้านี้สร้างไว้เตี้ยอยู่แล้ว แม้แต่จะนั่งตัวตรงก็ยังทำไม่ได้
ทุกคนต่างงอหลังขดตัวรวมกัน เหมือนแมวเรียงแถวที่ถูกยัดใส่กล่องกระดาษ
หลินเมิ่งเหยาเบียดตัวอยู่ด้านในสุด หลังพิงกิ่งไม้แห้งหยาบกระด้าง