เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 เพิงหญ้าแสนเรียบง่าย! เสบียงแค่นี้ประทังชีวิตได้อีกไม่กี่วัน
ดวงอาทิตย์เหนือชายหาดลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ แผดเผาผืนทรายจนร้อนระอุ
จี้เวยเวยนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองเสบียง แบ่งแฮมกระป๋องชุดสุดท้ายออกเป็นกองเล็ก ๆ ตามจำนวนคน
อาหารกระป๋องเหลืออยู่เพียงหกกระป๋อง ส่วนบิสกิตอัดแท่งถูกหักเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่รวมไว้ในกล่องพลาสติกสะอาดใบหนึ่ง
เศษบิสกิตแผ่เป็นชั้นบาง ๆ อยู่ตรงก้นกล่อง ยังไม่ถึงหนึ่งในสามของความจุกล่องด้วยซ้ำ
เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงปิดฝาลงแล้วลุกขึ้นยืน
“ไปกันเถอะ รีบขนของกลับมาก่อนแดดจะร้อนจัดกว่านี้”
สมาชิกกลุ่มก่อสร้างทั้งเจ็ดคนเดินเลียบชายหาดมุ่งหน้าไปทางผืนป่า
เสิ่นหนานเฉียวเดินอยู่ตรงกลาง มือแกว่งเถาวัลย์เส้นหนึ่งที่ไม่รู้ไปเก็บมาจากไหน
เมิ่งเสี่ยวถิงก้าวยาว ๆ นำอยู่หน้าสุด ช่วงไหล่กว้างหนา เดินเหินคล่องแคล่ว ทุกย่างก้าวทิ้งรอยบุ๋มลึกไว้บนพื้นทราย