กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 ล่าแกะพังพอนเขาเกล็ด! กินได้ก็พอแล้ว
เมื่อเข้าใกล้แกะพังพอนเขาเกล็ดจนเหลือระยะประมาณห้าก้าว จู่ ๆ มันก็เงยหน้าขึ้น
หูทั้งสองข้างตั้งชัน
หัวแคบยาวหันมาทางหลินโม่ ดวงตากลมคู่นั้นกลับมาจ้องพุ่มไม้อีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่แค่เหลือบมองผ่าน ๆ แต่มันจับจ้องมาทางนี้แล้ว
หลินโม่เห็นกล้ามเนื้อขาหลังของมันตึงเกร็ง
แย่แล้ว มันเห็นเขาแล้ว
คิดดูแล้วก็ไม่แปลก ต่อให้เป็นสัตว์นักล่าอย่างเสือหรือเสือดาว ก็ไม่ได้ล่าเหยื่อสำเร็จทุกครั้ง
การถูกเหยื่อพบตัวเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ่อย ยิ่งไปกว่านั้น การเคลื่อนไหวของเขาย่อมไม่แนบเนียนเท่าสัตว์ตระกูลแมวพวกนั้น
เมื่อถูกพบตัวแล้ว เหยื่อย่อมต้องวิ่งหนี