เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 แบ่งหน้าที่ ค้นหาอาหารและสร้างที่พักพิง
หลินโม่ไม่กล้าขยับตัวแรงจนรบกวนคนทั้งสองที่กำลังหลับสนิท จึงทำได้เพียงกลั้นหายใจ แล้วค่อย ๆ ขยับตัวทีละนิดอย่างระมัดระวัง
เขาค่อย ๆ ยกแขนของทั้งสองคนที่กอดรัดตัวเขาอยู่ออกอย่างแผ่วเบา กว่าจะแกะตัวเองออกมาได้สำเร็จก็กินเวลาไปพักใหญ่ จากนั้นจึงรีบลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าเดินออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว
เขายืนอยู่ที่ปากถ้ำ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รับสายลมเย็นสบายยามเช้า พยายามสงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจให้ราบเรียบลง
ฝาแฝดในถ้ำยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา บนแก้มของทั้งสองปรากฏสีแดงระเรื่อจาง ๆ ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ลมหายใจของพวกเธอสม่ำเสมอและยาวนาน หลับใหลได้อย่างแสนหวาน
อีกด้านหนึ่งบนชายหาด ผู้หญิงทั้งสิบเจ็ดคนต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสมาตลอดทั้งคืน
ในยามค่ำคืนริมทะเลมีลมพายุพัดกระโชกหวีดหวิว ไม่มีผนังหินของถ้ำช่วยกำบัง ลมหนาวจึงพัดแทรกเข้ามาตามร่างกายทุกซอกทุกมุม