กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คนโง่”
หลี่อู่รู้สึกเพียงว่าหัวใจยิ่งแหลกสลายลงไปอีก
หลี่อู่เขย่งปลายเท้า จุมพิตแผ่วเบาลงบนริมฝีปากของลู่ฉือ สะอื้นเอ่ยว่า “ข้าอยากให้เจ้ามีอายุยืนยาวร้อยปี ลู่ฉือ”
“ข้าอยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่อย่างดี”
ทว่า ชาติก่อน เจ้ากลับผิดคำสัญญา
เจ้าเคยบอกว่าจะไม่ทอดทิ้งข้า
ลูกกระเดือกของลู่ฉือขยับขึ้นลง นาง นางเมื่อครู่นี้จูบเขาใช่หรือไม่
รอยจูบนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน เบาเสียจนเขาเคลิบเคลิ้มไปบ้าง ทว่าสัมผัสนุ่มละมุนบนริมฝีปากคล้ายยังคงอยู่ ลมหายใจของลู่ฉือเริ่มกระชั้นถี่ เอ่ยตะกุกตะกักว่า “อาอู่ ข้า ข้าทำ ทำกับข้าวแล้ว…”