กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
[หากลู่ฉือตายที่อวิ๋นโจว × อาอู่เกิดใหม่ × ลู่ฉือไร้ความทรงจำชาติก่อน]
“ไอ้หยา เวรกรรมแท้ ๆ ขาคู่นี้ไฉนถึงถูกคนตีจนหักได้เล่า”
“ลู่ฉือถือว่าแย่แล้ว”
“วันหน้าเขายังจะทำสิ่งใดได้อีก ทำอะไรก็ไม่ได้แล้ว ทำนาก็ไม่เป็น…”
“อ่านตำรามากเพียงใดจะมีประโยชน์อันใด สอบเอาเกียรติยศบัณฑิตไม่ได้ มิใช่เสียเปล่ารึ”
วาจาเหล่านี้ นับแต่ลู่ฉือขาพิการมาก็ได้ยินมานับไม่ถ้วน ลู่ฉือกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงอย่างห่อเหี่ยว ไม่มีผู้ใดรักษาขาของเขาให้หายได้ เขามีชีวิตอยู่ยังมีความหมายอะไรกันอีก ชาตินี้ก็คงได้เท่านี้แล้ว
“เอี๊ยด—”