เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามราตรีเริ่มโรยตัว เสียงหอบหายใจลึกหนักผสมปนเปกับเสียงสะอื้นไห้ดังแว่วมาจากบนเตียงนอน
ทั้งสองพรากจากกันมาเนิ่นนาน อีกทั้งยังเพิ่งผ่านพ้นการพลัดพรากเป็นตายมาอย่างแท้จริง ในใจต่างปวดใจและสงสารอีกฝ่ายเป็นล้นพ้น พัวพันกันครานี้จึงยากจะหยุดมือลงได้
แม้หลี่อู่จะร่ำไห้ไปพลาง ทว่าในใจกลับยินยอมตามใจลู่ฉือ ท้ายที่สุด ฝ่ามือ ข้อพับขา และข้อศอกของหลี่อู่ต่างถูกลู่ฉือเสียดสีจนแดงก่ำไปหมด
หลี่อู่น้ำเสียงอ่อนระทวยตัดพ้อเขา “เจ้าน่าชังยิ่งนัก ลู่โจวอี๋”
ลู่ฉือจุมพิตลงบนฝ่ามือและข้อศอกที่แดงระเรื่อของนางด้วยความทะนุถนอมรักใคร่ เขาคิดถึงนาง ยามเมื่อเริ่มต้นขึ้นแล้วจึงยากจะหักห้ามใจอยู่บ้าง...
ทว่าลู่ฉือก็มิกล้าแนบชิดหลี่อู่เกินไป นางในยามนี้กำลังตั้งครรภ์ ตอนแรกเริ่มลู่ฉือเอ่ยว่าจะไปถามชิงไฉดูเสียหน่อย แต่กลับถูกหลี่อู่รั้งไว้เสียก่อน
ที่ไหนกันจะมีคนไปเอ่ยถามเรื่องพรรค์นั้นเล่า...