ตอนที่ 278 กิ่งทองใบหยก

ลู่ฉือกอดคนในอ้อมอกสงบใจอยู่พักหนึ่ง ความปวดใจสายนั้นในอกจึงค่อย ๆ บรรเทาลง ลู่ฉือจุมพิตที่หน้าผากของหลี่อู่

“ข้าขอโทษนะอาอู่ ข้าทำให้เจ้าต้องกังวลอยู่นานถึงเพียงนี้”

“ข้าทำให้เจ้าต้องตามหาเสียนาน ข้าขอโทษนะฮูหยิน”

หลี่อู่ผ่อนลมหายใจเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “อย่าไปอีกเลยลู่ฉือ อยู่เป็นเพื่อนข้าสักพักจะได้หรือไม่”

บัดนี้เขาฟื้นความทรงจำแล้ว ย่อมต้องกลับไปสะสางราชการบ้านเมือง แต่นางคิดถึงเขายิ่งนักจริง ๆ

ความปวดใจสายนั้นผุดขึ้นในอกลู่ฉืออีกครา เขาช่างสารเลวนักที่ทำให้ภรรยาของตนต้องเสียใจถึงเพียงนี้

“ข้าไม่ไป ข้าไม่ไป”

“ข้าไม่ไปที่ใดทั้งสิ้น ข้าเพียงอยากเฝ้าอยู่เคียงข้างเจ้า”