ตอนที่ 207 ขอขมา

สิ้นคำของหลี่อู่ ทั่วทั้งลานเรือนพลันเงียบสงัดไร้สรรพเสียง วาจานี้กล่าวได้อย่างเหมาะสมยิ่ง จนไม่อาจจับผิดอันใดได้จริง ๆ

เสิ่นอวี้เวยยากจะเชื่ออยู่บ้าง หรือว่าจะเป็นความผิดของเจ้าลูกทรพีผู้นั้นจริง ๆ?

เสิ่นอวี้เวยมองใบหน้าอันโฉบเฉี่ยวเย้ายวนของหลี่อู่พลางเอ่ยถาม “คุณหนูภรรยาน้อยหลี่คงยังไม่รู้ ชายผู้โยนดอกไม้นั้น แท้จริงแล้วคือบุตรชายไม่ได้ความของข้าเอง”

“ทว่า ยามปกติแม้เขาจะมุทะลุ ทว่าก็ยังรู้ถึงข้อพึงระวังระหว่างชายหญิง ย่อมไม่มีทางกระทำการไร้มารยาทเช่นนี้โดยไร้สาเหตุเป็นแน่ หรือว่า... คุณหนูภรรยาน้อยจะเป็นฝ่ายเริ่มสนทนากับเขาก่อน?”

“จนทำให้เขาเกิดความเข้าใจผิดอะไรกันขึ้นมาหรือไม่?”

หรือจะโทษว่านางเป็นฝ่ายยั่วยวนก่อนอย่างนั้นรึ?

นี่คิดจะปรักปรำนางให้ได้ชัด ๆ

โทสะของหลี่อู่ปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ นางตวัดสายตาไปมองว่านชิวซู ตนเองถูกล่วงเกินในจวนของนาง บัดนี้ยังถูกซักไซ้ไล่เลียงเช่นนี้ นางยังคิดจะวางตัวอยู่นอกเรื่องอยู่อีกหรือ?

รังแกนางถึงเพียงนี้

ว่านชิวซูก็รู้ดีว่าการกระทำในยามนี้ลำเอียงอยู่บ้าง ทว่านางก็รู้ว่าซูเยี่ยนมิใช่คนไม่รู้มารยาท อย่างน้อยก็เป็นเด็กที่ตนเห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ย่อมต้องเชื่อซูเยี่ยนมากกว่าเป็นธรรมดา