ตอนที่ 179 ขอเพียงแค่นาง

หลี่อู่เหนื่อยล้าแล้ว นางต้องการพักผ่อน จึงผล็อยหลับไปในสภาพสะลึมสะลือเช่นนั้น

ร่างของนางจมลึกลงในผ้านวม เส้นผมดำขลับสยายเกลื่อนอยู่บนหมอน ปอยผมยุ่งเหยิงไม่กี่เส้นแนบติดข้างแก้ม ทว่ามิอาจบดบังรอยแดงระเรื่ออันเกิดจากความเสน่หาได้เลย ระหว่างคิ้วและดวงตาล้วนเปียกชื้นด้วยเหงื่อไคล ซึมเปียกตั้งแต่ขมับจรดคาง แม้แต่ปลายคิ้วก็ยังแต่งแต้มด้วยสีชมพูจาง ๆ

ลู่ฉือปัดปอยผมที่แอบฉวยโอกาสแตะต้องหน้านางออก ตัดพ้ออย่างเงียบงัน

อาหวู่ช่างไร้น้ำใจจริง ๆ—

ถึงกับหลับไปเช่นนี้เสียได้

ลู่ฉือกัดลงบนริมฝีปากของนางทีหนึ่ง ใจอยากจะปลุกคนให้ตื่นขึ้นมาอย่างแรงนัก ทว่าเมื่อเห็นดวงหน้าอันอ่อนล้าของนาง สุดท้ายก็ตัดใจไม่ลง จึงผ่อนแรงของตนลงเอง

ในที่สุด ลู่ฉือก็จัดการเช็ดล้างทำความสะอาดร่างของทั้งคู่ แล้วอุ้มนางไปยังห้องนอนอีกห้องหนึ่ง

เตียงนอนในห้องนี้ไม่อาจใช้หลับนอนได้อีกแล้ว