ตอนที่ 167 พัดลม

หลี่อู่มิได้หยุดมือ อาศัยความมืดมิดยามราตรี สีหน้าเย็นชาเหี้ยมเกรียมสอดเคียวเข้าไปจากขอบกางเกงของชายผู้นั้น ลงดาบเฉือนไอ้สิ่งนั้นขาดสะบั้นในคราเดียว

หลี่อู่จุดตะเกียงสว่างขึ้น จึงมองเห็นผู้มาได้ชัดเจน ไอ้ลูกสุนัขสารเลว

“แบกคนออกไป หากเจ้ากล้าเอะอะโวยวาย ข้าจะฟันเจ้าให้ตาย ส่วนจะไปบอกคนอื่นอย่างไร นั่นเป็นเรื่องของเจ้า”

หลี่อู่ถลึงตาจ้องลู่โก่วอย่างดุร้ายเหี้ยมเกรียม ในแววตามีแต่สีเลือด ดูแล้วน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

สองขาของลู่โก่วสั่นระริกขณะแบกปี้ซานออกไป โลหิตร้อนผ่าวที่ไหลทะลักออกมาจากท่อนล่างของชายผู้นั้นรินรดลงบนแผ่นหลังของเขาเป็นระลอก ๆ หลี่อู่ยังคงจ้องมองเขาจากด้านหลังอย่างเย็นชา

ลู่โก่วเค้นเรี่ยวแรงแทบขาดใจ วิ่งเตลิดออกจากเรือนของหลี่อู่อย่างแท้จริง