ตอนที่ 166 สันดานโจรยังมิมรณะ

เสียใจหรือ หลี่อู่อดมิได้ที่จะแค่นยิ้ม ลู่ฉือไม่มีทางเสียใจหรอก

ทว่า... วันนั้นที่นางบอกให้เขาเอาไปคืน ลู่ฉือดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์อยู่บ้างจริง ๆ

ป้าหวังยังคงพร่ำบ่นต่อไปว่า

“ผู้ชายพวกนี้น่ะ รักหน้าตายิ่งนัก เจ้าดูสิในหมู่บ้านลือกันเรื่องพวกเจ้าสองคนเข้ากันไม่ได้มานานเท่าใดแล้ว ลู่ฉือเขาซื้อปิ่นปักผมให้เจ้า มิใช่ก็แค่อยากให้เจ้าปักออกไป ให้ผู้คนได้ยลหรอกรึ”

ถ้อยคำพวกนั้นในหมู่บ้านพอได้ยินแล้ว ช่างชวนให้ระคายหูจริง ๆ เวลานี้ป้าหวังยังคงพร่ำบ่นไม่หยุดหย่อนก็น่ารำคาญใจยิ่ง ในที่สุดหลี่อู่จึงยอมกลับเข้าเรือน แล้วนำปิ่นปักผมกลับมาเสียบไว้ดังเดิม

ผ่านไปสองสามวัน

งานของลู่ฉือในตำบลเสร็จสิ้นแล้ว จึงพานักศึกษาในหมู่บ้านนั่งเกวียนเทียมวัวกลับมา