กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่ฉือไม่สนใจ รวบตัวคนเข้ามาไว้ในอ้อมอกพลางนวดบั้นเอวให้นาง
“ยังเจ็บอยู่หรือไม่ สามีผู้นี้ประเดี๋ยวจะทาสมุนไพรให้เจ้า”
“อืม”
หลี่อู่ช้อนตาขึ้นมองเขา ลู่ฉือจงใจเปลี่ยนเรื่องเห็น ๆ คนผู้นั้นต้องไปพบยมราชแล้วเป็นแน่แท้
ลู่ฉือเป็นเพียงบัณฑิตคนหนึ่ง การที่เขาลงมือส่งคนไปพบยมราชด้วยตนเองนั้น ในใจรู้สึกหวาดกลัว จึงได้หลีกเลี่ยงไม่เอ่ยถึงใช่หรือไม่
การทำให้ลู่ฉือต้องเปลี่ยนจากบัณฑิตผู้หนึ่งมาเป็นเพชฌฆาต หลี่อู่รู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงยกมือขึ้นกอดเอวของเขาเอาไว้
“ลู่โจวอี๋ ข้าขอโทษ”
ลู่ฉือใช้ปลายจมูกคลอเคลียพวงแก้มของนาง ยิ้มพลางเอ่ยถามว่า
“อืม อาอู่ไฉนจึงขอโทษเล่า”
หลี่อู่เอื้อมไปกุมมือเขา เอ่ยด้วยความรู้สึกผิดว่า “ข้าทำให้มือของเจ้าต้องเปื้อนเลือดแล้ว”