ตอนที่ 144 ควรไปตายได้แล้ว

ลู่หานเจิงถูกทุบตีจนสิ้นเรี่ยวแรงขัดขืน แต่ยังคงเอ่ยวาจาข่มขวัญอย่างดุร้าย “ปล่อยข้าเสีย ท่านพ่อของข้าคือนายอำเภอ ข้าเป็นบุตรชายนายอำเภอ หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า ข้าจะทำให้เจ้าต้องอยู่อย่างมิสู้ตาย”

“เจ้าสมควรตายแล้ว”

ลู่ฉือใช้มือข้างหนึ่งบิดขากรรไกรล่างของมันจนหักสะบั้น ลู่หานเจิงเจ็บปวดจนอยากจะกรีดร้อง ทว่าในปากกลับมิอาจเปล่งเสียงใดออกมาได้

ดวงตาของลู่ฉือแดงก่ำจนน่าสะพรึงกลัว ในแววตาไร้ซึ่งความอบอุ่นอ่อนโยนแม้เพียงเศษเสี้ยว เขากดร่างลู่หานเจิงเอาไว้ แล้วลงมือหักแขนขาทั้งสี่ของมันทีละข้าง

หากมิใช่เพราะอยู่ในเรือนของตนเอง เกรงว่ากลิ่นคาวโลหิตที่รุนแรงจะทำให้หลี่อู่ตกใจกลัว ลู่ฉือไม่มีทางปล่อยให้มันได้รับความสบายเช่นนี้อย่างแน่นอน เขาต้องการจะสับร่างมันให้เป็นหมื่นชิ้น