ตอนที่ 113 ไท่ชาง

“อืม”

หลี่อู่พยักหน้า นำวาจาที่จ้าวซวงเซิงพูดกับนางมาบอกกล่าวแก่ลู่ฉือ

“หากยังคงรวบรวมธัญพืชไม่ได้เช่นนี้ เกรงว่าร้านรวงในอำเภอคงไม่อาจดำเนินกิจการต่อไปได้แล้ว”

ลู่ฉือเข้าใจกระจ่าง เอ่ยเสียงทุ้มว่า “ยามนี้ทางที่พวกเจ้าเลือกได้คงเหลือเพียงไท่ชางแล้ว”

หลี่อู่ถอนหายใจ ย่อมเป็นเช่นนั้น ไท่ชางมีเสบียงทว่าพวกเขาก็ไม่กล้าไป เรื่องถูกชิงปล้นกลางทางระหว่างขนส่งธัญพืชนั้นยังไม่ต้องเอ่ยถึง การต้องทิ้งชีวิตต่างหากจึงเป็นเรื่องใหญ่

ลู่ฉือโยกตัวคนในอ้อมอกเบา ๆ ปลอบประโลมว่า “อาอู่ สามีผู้นี้จะไปเปิดทางให้เจ้าเอง”

หลี่อู่เบิกตากว้างเล็กน้อย ตกใจจนหัวใจกระตุกวูบ เงยหน้ามองลู่ฉือ “ลู่โจวอี๋ เจ้าคิดจะไปไท่ชางหรือ ไท่ชางเป็นสถานที่ที่เจ้าจะไปได้ที่ใดกัน ไม่ได้เด็ดขาด”