ตอนที่ 112 เรือโจร

ลู่ฉือแย้มยิ้มมองนาง “อาอู่ สามีผู้นี้ไม่สำรวมหรือ ไยจึงทำอันใดผิดไปหรือ”

เขารู้อยู่แก่ใจแท้ ๆ แต่กลับจงใจหยอกเย้านางเช่นนี้ หลี่อู่กัดฟัน หันหลังขวับ “ไม่พูดกับเจ้าแล้ว ข้าจะนอนแล้ว”

แผงอกร้อนผ่าวของลู่ฉือแนบชิดแผ่นหลังของนาง เขาก้มหน้าลงขบกัดเบา ๆ ตรงท้ายทอยของนาง ทว่ามิได้มีการกระทำอื่นใดอีก ด้วยกลัวเป็นหลักว่าในห้องไร้เตาผิง หากตนเองเหลวไหลจนทำให้นางต้องลมหนาวจับไข้ เช่นนั้นเขาคงต้องเสียใจจนตายเป็นแน่

ลู่ฉือกอดคนในอ้อมแขนแน่นขึ้น เอ่ยปลอบเสียงแผ่วเบา “นอนเถิด อาอู่”

หลี่อู่นอนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พลิกตัวกลับมาอีกครา นางเงยหน้าขึ้นจุมพิตปลายคางของเขา ลู่ฉือเดิมทีก็สะกดกลั้นอยู่แล้ว การกระทำเช่นนี้ของนางมิต่างอันใดกับการเติมฟืนเข้ากองไฟ

ลู่ฉือกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยเกลี้ยกล่อม “อาอู่เด็กดี อย่าซนเลย”