ตอนที่ 110 แสร้งน่าสงสาร

ลู่ฉือก้มหน้าลงจุมพิตนาง

“อาอู่ หัวใจของข้ามันดำมืด หากวันใดเจ้ากล้าทิ้งข้าไป ข้าจะมัดเจ้าไว้ข้างกายข้าให้อยู่กับข้าไปทุกชาติทุกภพอย่างแน่นอน”

หลี่อู่แย้มยิ้มบาง ๆ พลางปลอบประโลมว่า “ลู่โจวอี๋ อย่าได้กังวลเลย ข้าไม่ทิ้งเจ้าไปหรอก”

ลู่ฉือก้มหน้าลงจูบนาง “อาอู่จะโกรธข้าก็ได้ แต่ต้องไม่ทอดทิ้งข้าไปนะ ไม่สิ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าโกรธ เจ้าอยากทำสิ่งใดสามีผู้นี้จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทั้งหมด”

หลี่อู่แย้มยิ้มจนตาหยี “อืม... เช่นนั้นปลาของข้าเล่า ข้าอยากไปดู”

“ได้ พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย”

ลู่ฉือจูบนางอีกคราหนึ่ง แล้วโอบร่างพากันไปยังสวนหลังเรือน

หลี่อู่มองดูเหล่ามัจฉาตัวอ้วนพีในทะเลสาบ ในใจพลันเปี่ยมสุข ผ่านพ้นฤดูหนาวมาหนึ่งครา ปลาของนางก็ยังคงอ้วนกลม คิดดูแล้ว ยามนางไม่อยู่ ลู่ฉือคงให้อาหารพวกมันกินทุกวันเป็นแน่

สิ่งที่นางใส่ใจ เขาก็ล้วนคอยปกป้องดูแลเอาไว้อย่างทะนุถนอม ช่างดียิ่งนัก