กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คำพูดนี้ทำให้หลี่อู่รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง พยักหน้าพลางเอ่ย “อืม ไปเถิด กลับจวนกัน”
พวกแม่นมหวังต่างมารอรับอยู่ที่หน้าประตูนานแล้ว หลายวันก่อนพวกฉินเหวยส่งจดหมายมาบอกว่านายท่านกับฮูหยินจะกลับมา ให้พวกเขาคอยต้อนรับ
ทันทีที่หลี่อู่มาถึงหน้าประตูจวน ก็แลเห็นอวี้ปี้ที่กำลังย่อกายคารวะปะปนอยู่ในกลุ่มคน นางจึงปรายตามองแม่นมหวังด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แล้วหมุนกายเดินไปยังโถงหลัก
แม่นมหวังเห็นหลี่อู่มองเห็นอวี้ปี้แล้วมิได้เอ่ยปากตำหนิ ในใจก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าฮูหยินคงไม่เอาความแล้ว จึงพาอวี้ปี้เดินตามเข้าไป
อวี้ปี้รีบก้าวเข้ามารับผิด คุกเข่าโขกศีรษะ “ฮูหยิน ข้ามิกล้าแล้วเจ้าค่ะ ให้ข้ากลับมาเถิดนะเจ้าคะ”