ตอนที่ 72 เขาลงมือลงไม้ก่อน

ยามราตรี หลี่อู่กำลังช่วยลู่ฉือทายา ลู่ฉือเอ่ยถามอย่างเอาใจใส่ว่า “อาอู่ ก้มเอวนาน ๆ เมื่อยหรือไม่ มานั่งบนตักข้าก็ได้”

หลี่อู่ส่ายหน้า นางไม่กล้านั่งบนตักเขาหรอก ภาพเหตุการณ์เมื่อวานยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

ลู่ฉือสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วอุ่นของสตรีที่แตะลงบนหน้าอกเขาอย่างแผ่วเบา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เขามองหลี่อู่ที่ใบหูแดงก่ำยิ่งขึ้นตรงหน้า ก่อนแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรกันแล้วเอ่ยหยอกเย้า

“อาอู่รู้ได้อย่างไรว่าบนร่างกายข้ามีบาดแผล หรือว่าเมื่อวานอาอู่เป็นคนถอดเสื้อผ้าข้า?”

หลี่อู่กลืนน้ำลายลงคอ หลุบตาลงแล้วเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ไม่มี เจ้าเป็นคนบอกข้าเอง เจ้านั่นแหละลืมแล้ว”

“อย่างนั้นหรือ เหตุใดข้าจึงจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าอาอู่เป็นคนถอดเสื้อผ้าข้า”