ตอนที่ 58 ลู่ฉือเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

หลี่อู่เบือนหน้าไปทางอื่น ในใจคิดว่า ลู่ฉือเอ่ยถึงเพียงนี้แล้ว นางสมควรต้องเกรงใจตอบกลับไปบ้างหรือไม่ หลี่อู่จึงเอ่ยอย่างแห้งแล้งว่า “ของข้าก็เป็นของเจ้า”

“หึ~” ลู่ฉือหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่เห็นชัดว่านางเอ่ยอย่างไม่เต็มอกเต็มใจถึงเพียงนั้น

ลู่ฉือยิ้มพลางเอ่ยว่า “อืม ตระกูลเราเจ้าเป็นคนตัดสินใจ”

คำพูดนี้ช่างชวนให้ใจสั่นไหวยิ่งนัก หลี่อู่อดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าขึ้นสองสามก้าว นางผ่อนลมหายใจเบา ๆ ลู่ฉือผู้นี้เหตุใดจึงดูเปลี่ยนไปแล้ว ปากที่เคยชโลมยาพิษยามนี้กลับราวกับชโลมน้ำผึ้ง วาจาไพเราะน่าฟังพรั่งพรูออกมาราวกับเทกระจาด ชวนให้ผู้คนตั้งรับได้ยากยิ่ง

ครั้นทั้งสองซื้อหาข้าวของจนครบถ้วนแล้ว ลู่ฉือจึงไปเช่ารถม้าคันหนึ่ง ทั้งสองนั่งรถม้ากลับไป