เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันรุ่งขึ้น หลี่อู่พลันสะดุ้งตื่นขึ้นจากเตียง มองดูรอบด้านด้วยความตื่นตระหนก รอจนมองชัดเจนว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าตนคือผู้ใด ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที
ลู่ฉือเห็นนางมีสภาพเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกปวดร้าว
“ร้องออกมาเถิด มิต้องฝืนทน...”
ภายภาคหน้ามิต้องฝืนทนอีก ข้าจะไม่ให้ผู้ใดมารังแกเจ้าได้อีกต่อไป
หลี่อู่มิได้ร้องไห้ นางสูดหายใจลึกสะกดกลั้นน้ำตากลับไป เอ่ยถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่ เมื่อคืนข้า ได้ทำอะไรเจ้า...”
หลี่อู่จำมิได้ชัดว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นบ้าง จำได้เพียงว่าคล้ายตนเองจะหลบมาที่บ้านของลู่ฉือ คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของหลี่อู่ก็อดมิได้ที่จะซีดเผือดลง ลู่ยวี่กัง!
ตอนนี้นางแทบอยากจะฟันมันให้ตาย ไอ้เศษสวะผู้นั้น ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกถึงเพียงนี้เชียวหรือ
“วางใจเถิด เรื่องที่เจ้ากังวลล้วนมิได้เกิดขึ้นทั้งสิ้น”