ตอนที่ 4 คนบ้า

ลู่ฉือเป็นคนบ้าจริง ๆ เมื่อมองริมฝีปากสีชาดตรงหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบโลหิตจนแลดูงดงามจับตายิ่งขึ้น เขากลับนึกอยากจะกัดลงไปสักคำหนึ่ง

เขาเบิกบานใจที่หลี่อู่ไม่ได้กัดนิ้วมือของเขาจนขาด แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกไม่สบอารมณ์

ความสำราญใจจากความเจ็บปวดผสานเข้ากับเพลิงโทสะในอก กลับขับให้บุรุษรูปงามในยามนี้ดูราวกับภูตผีอยู่บ้าง

อย่างไรเสียลู่ฉือก็เป็นขุนนางมาหลายปี ฝีไม้ลายมือในการเสแสร้งแกล้งทำย่อมมีอยู่

ลู่ฉือทอดถอนใจยาวคราหนึ่งก็กลับคืนสู่ความเย็นชาตามปกติ “กลับสิ”

หลี่อู่มองคนที่เปลี่ยนสีหน้าในชั่วพริบตาตรงหน้าด้วยความตระหนกและหวาดหวั่น นางย่อมรู้ดีว่าลู่ฉือเป็นขุนนางอะไรกัน คนที่เขาสัมพันธ์คลุกคลีด้วยล้วนเป็นพวกชั่วช้าสามานย์อำมหิตทั้งสิ้น

บัดนี้เมื่อมองบุรุษไร้อารมณ์ความรู้สึกที่กำลังจ้องเขม็งมายังนางผู้นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงไอเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นผ่าน

นางรู้สึกว่าลู่ฉือเป็นขุนนางจนเข้าขั้นคุ้มคลั่งไปแล้ว จึงก่นด่าอย่างมีโทสะ “ไอ้สารเลว”