ตอนที่ 2 โรงสุราของนาง

ลู่ฉีเห็นภรรยาของตนได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจ ในยามเยาว์เขากับลู่ฉือเมื่อครั้งเล่าเรียนที่สถาบันก็ไม่ถูกชะตากันอยู่แล้ว ผ่านมาหลายปีปานนี้ ทั้งสองก็ยังคงปากหวานก้นเปรี้ยว สบโอกาสเมื่อใดเป็นต้องเหน็บแนมกันทุกครา

ลู่ฉีแค่นเสียงฮึกล่าวว่า “เจ้าสงสารหลี่อู่ถึงเพียงนี้ มิสู้ส่งนางเข้าสู่ทางสมณะเสียเล่า เขตขัณฑ์สำนักพุทธ ย่อมสงบผ่องแผ้วไร้สิ่งใดเปรียบ”

คิดจะให้คนส่งฮูหยินเข้าสู่ทางสมณะ ช่างเหลวไหลสิ้นดี สวี่จือเหยาดึงแขนเสื้อของสามี ปรามให้ลู่ฉีอย่าได้พูดจาส่งเดช

ลู่ฉือปรายตามองสวี่จือเหยา เห็นรอยยิ้มขออภัยของสวี่จือเหยา จึงคร้านจะถือสาหาความ

ลู่ฉือเม้มริมฝีปากบางเป็นเส้นตรง ไม่เอ่ยปากอีก ด้วยอุปนิสัยของหลี่อู่นั้น หากส่งไปอารามก็คงก่อเรื่องจนฟ้าถล่มดินทลายได้เช่นกัน

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วน บุรุษร่างใหญ่สองคนต่างมองกันขัดหูขัดตา