ตอนที่ 1 วันฝนพรำรำลึกอดีตชาติ

ลมฝนพัดกระหน่ำหนาวเหน็บ ทั้งที่ควรเป็นฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นและมีสายลมอ่อนโยน ทว่ากลับไม่อาจทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งวสันตฤดูแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับมีความกราดเกรี้ยวของเหมันต์อยู่บ้าง จนทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

คนเดินถนนต่างพากันหลบฝนจ้าละหวั่น

ลู่ฉือเพิ่งเดินออกมาจากเขตพระราชวัง กำแพงวังสูงใหญ่หนาทึบค่อย ๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

หวังเจิ้งบ่าวชายกางร่มพลางเร่งฝีเท้าตามผู้เป็นนายของตนอย่างกระหืดกระหอบ “ท่านขอรับ ท่านขอรับ ท่านเดินช้าลงหน่อยขอรับ วันฝนตกพื้นเปียกลื่น…”

ถนนสายใหญ่ที่ปูด้วยหินกรวดสีน้ำเงินสะท้อนแสงวาววับลื่นตาในวันฝนตก หากล้มลงไปมิใช่ว่าต้องนอนซมอยู่บนเตียงนานหลายเดือนกว่าจะพักฟื้นหายดีหรอกหรือ

บ่าวชายกางร่มให้อย่างระมัดระวังไปพลาง แอบเหลือบมองท่านของตนไปพลาง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียว ผิวขาวซีด หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ยามสวมชุดขุนนางสีแดงสดก็ยิ่งขับให้ดูหล่อเหลาแฝงปราณชั่วร้าย