กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 317 เตรียมตัวลงมือ
เฉินเยี่ยนกรอกตาคู่โตอย่างซุกซน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ตอนที่ฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สามค่ะ”
หยางรุ่ยตั้งตัวไม่ทันและยังไม่ตระหนักได้ไปชั่วขณะ
เขาหัวเราะพร้อมกับพูดหยอกล้อว่า “ทำไมล่ะ อยากให้ผมไปสืบเรื่องโรงเรียนประถมของคุณงั้นเหรอ”
เมื่อได้ยินหยางรุ่ยแกล้งหยอก เฉินเยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงระเรื่อ
นางกระซิบว่า “เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องนั้นค่ะ ฉันหมายถึง พี่ชาย... พี่ไม่ได้สังเกตอะไรเลยเหรอคะ”
“อะไรนะ?”
หยางรุ่ยยังคงทำหน้างุนงง
ไม่รู้เลยว่าในหูหลูของอีกฝ่ายขายยาอะไรอยู่
เฉินเยี่ยนกล่าว “โธ่ พี่นี่ซื่อบื้อจริง ๆ ตอนฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สอง เฉินอี้ถึงเพิ่งปรากฏตัว แล้วพี่ลองคำนวณดูสิว่าตอนนี้เธออายุเท่าไหร่”