กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 147 อยู่เป็นเพื่อนฉันสักคืน
หยางรุ่ยขับรถมุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัยเต้าเฉิง
เขาได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง จึงขมวดคิ้วมองดู เป็นหมายเลขที่ไม่รู้จัก
หยางรุ่ยคิดครู่หนึ่งก่อนจะรับสาย
“ฮัลโหล ครับ นั่นใครครับ”
เสียงปลายสายดังตอบกลับมาเป็นน้ำเสียงที่หวานหยดจนแทรกซึมถึงกระดูกดำ
“ฉันเองค่ะ หลานเขย”
แม้จะคั่นด้วยโทรศัพท์ หยางรุ่ยยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายยั่วยวนที่พุ่งทะลุออกมา
สายที่โทรเข้ามาคือ กู้หว่าน นั่นเอง
ตอนนี้ฉินชวนกำลังจ้องจะเล่นงานเขา การที่กู้หว่านซึ่งเป็นแม่เลี้ยงโทรมาในเวลานี้