ตอนที่ 107

ตอนที่ 107

จากนั้นเขาก็พึมพำเสียงแผ่วว่า “ขอบคุณ”

พูดจบ ฟู่ยวี่เซิงก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวและเสื้อสูทสีดำที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมา

เขาไม่ได้รีบร้อนไปไหน แต่กลับยืนอยู่ตรงหน้าโจวซิ่งเอ๋อร์เช่นนั้น แล้วเริ่มสวมเสื้อผ้าอย่างใจเย็น

เขาคลุมเสื้อเชิ้ตสีขาวก่อน จากนั้นก็ค่อยๆ ติดกระดุมทีละเม็ด นิ้วมือของเขาทั้งเรียวยาวและเห็นข้อชัดเจน ยิ่งตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวก็ยิ่งดูงดงาม แต่ทว่าจังหวะการติดกระดุมของเขานั้นช้าเหลือเกิน ช้าเสียจนเหมือนเจตนาทำให้ภาพดูสโลว์โมชันอย่างไรอย่างนั้น