กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นักอ่านคลั่งนิยาย
บทที่ 329 ใช่ไหมล่ะ น่าโดนตอกหน้าจริงๆ
เฉิงเยี่ยนที่กำลังสะลึมสะลือจู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่ามีมือน้อยๆ อันเย็นเฉียบข้างหนึ่งเอื้อมมาบิดหมับเข้าที่ข้างเอวด้านหลัง
ความเจ็บไม่ได้มากมายอะไร นั่นเป็นเรื่องรอง แต่ประเด็นสำคัญคือการโดนสะกิดให้ตกใจกะทันหัน ความรู้สึกวาบนั้นทำให้สมองของเขาตื่นเต็มตาทันที
พอหันไปมอง แม่ฮ่าวฮ่าวก็กำลังขยิบตาส่งสัญญาณให้เขาอยู่พอดี
ความหมายประมาณว่า ตื่นสิ! นายจะมาหลับได้ยังไงเนี่ย!
เฉิงเยี่ยนก็กะพริบตาตอบกลับ เขาพูดได้ชวนง่วงขนาดนี้ใครจะไปทนไหว!
แม่ฮ่าวฮ่าวกลอกตาใส่เฉิงเยี่ยน อย่ามาหลับต่อหน้าต่อตาคนอื่นเขาสิยะ!
เฉิงเยี่ยนยิ้มเจื่อน ก็เขาพูดได้ชวนง่วงจริงๆ นี่นา!
แต่ก่อนเคยได้ยินมาตลอดว่าพวกคนที่ทำงานในระบบราชการ โดยเฉพาะระดับผู้นำ เวลาไม่พูดก็จะไม่ยอมปริปากสักคำ เพราะกลัวจะทิ้งช่องโหว่ให้คนอื่นเอาไปเล่นงาน
แต่พอได้พูดขึ้นมาทีไร ก็จะพล่ามไม่หยุด วนเรื่องเดิมไปมา ยกระดับค่านิยม ใส่อารมณ์ความรู้สึก แต่กลับไม่ยอมพูดถึงแนวทางแก้ไขปัญหาที่ทำได้จริงเลยสักนิด