กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นักอ่านคลั่งนิยาย
บทที่ 159 เฉิงเยี่ยน: ผมไม่เหนื่อยจริงๆ นะ
พอได้ยินเฉิงเยี่ยนพูดแบบนี้
ชุนเซิงกับชุนฮวาก็ตั้งตารอขึ้นมาทันที
ชุนฮวาอาจจะแค่คิดว่ามีคนมาซื้อของทอดเสียบไม้เยอะขนาดนี้ต้องทำเงินได้ดีแน่ๆ แต่ชุนเซิงที่เคยทำงานแล้วย่อมเข้าใจดีกว่าว่าร้านของทอดเสียบไม้นี้ทำเงินได้วันละเท่าไหร่
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างมองไปยังแผงของทอดเสียบไม้
คนอื่นคงนึกว่าพวกเขาอยากกินแต่กลัวคนเยอะ
หารู้ไม่ว่าในหัวของพวกเขามีแต่ความคิดที่ว่า ทั้งหมดนี้น่ะคือเงินที่พวกเราจะหาได้ในวันพรุ่งนี้ชัดๆ!
เฉิงเยี่ยนเหลือบมองภรรยาคนสวยของตัวเอง และเห็นว่าในตลาดกลางคืนมีคนขายช่อดอกไม้แบบถืออยู่ จึงแอบปลีกตัวออกไปเงียบๆ
ผ่านไปสิบกว่าวินาที