0152 บทที่ 152 ถึงตาฉันปลอบคุณบ้าง

บทที่ 152 ถึงตาฉันปลอบคุณบ้าง

สองพี่น้องต่างเกี่ยงกันให้อีกฝ่ายได้กิน

แม้มังคุดลูกนั้นจะเน่าเสียไปเกินครึ่ง ส่วนที่เหลือเด็กกินคำเดียวก็หมดแล้ว แต่ดูเหมือนสองพี่น้องจะไม่มีใครยอมกินคำแรกก่อนเลย

ทั้งสองคนเหมือนแมวจรจัดที่คุ้ยเจอคอนโดแมวในถังขยะ ของที่คนอื่นไม่ต้องการ ทว่าพวกเขากลับทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า

สุดท้ายชุนฮวาก็ขัดพี่ชายไม่ไหว ยอมกินก่อน

เฉิงเยี่ยนยืนมองอยู่เงียบๆ ด้านข้างด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก

รอจนทั้งคู่ล้างมือเสร็จ

เฉิงเยี่ยนก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "ไม่ใช่ว่าจะไปนั่งรถเล่นกันเหรอ ไปกันเถอะ"

ชุนฮวามองพี่ชาย ส่วนชุนเซิงกลับมีสีหน้าภาคภูมิใจราวกับรถของเฉิงเยี่ยนเป็นของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

เฉิงเยี่ยนพาสองพี่น้องเดินมาที่ริมถนน