เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 487 เงื่อนไขข้อนั้น
“ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ยังคิดจะปกป้องพวกมดปลวกพวกนี้อีก ช่างโง่เง่าสิ้นดี”
ชายผมขาวพูดต่อ ตัวเขาเหมือนดวงตะวันอันไม่มีวันตกดิน ก้มมองกาลเวลาตั้งแต่โบราณกาล แผ่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ครอบคลุมฟ้าดินออกมา
สยบไปทั่วทั้งสวรรค์และพิภพ
หลิงเซียวนั่งขัดสมาธิเงียบๆ พอขยับตัวก็ระเบิดกลุ่มเมฆหมอกดั่งภาพฝันออกมาเป็นชั้นๆ คอยชำระล้างกลิ่นอายผุพังเน่าเปื่อยในความว่างเปล่า
ทั่วทั้งหงหวงสว่างจ้าขึ้นมาทันที เขาฝืนเปลี่ยนพรหมลิขิต ดึงดาวจันทราและดาวสุริยะที่กำลังร่วงหล่นให้ลอยกลับขึ้นมาจากห้วงเหวลึก
พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวนี้ชวนให้ใจสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก
ซีเหอกับฉางซีมองดูภาพทั้งหมดนี้ด้วยสีหน้าโศกเศร้า พวกนางไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิด
ได้แต่มองหลิงเซียวที่นั่งอยู่ระหว่างฟ้าดิน ประจันหน้ากับชายผมขาว