กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงฉวี่เถาส่งเสียง “อี๋” อย่างรังเกียจ พลางสะท้านกายกล่าวว่า “ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว เขาจะเลี่ยนอะไรถึงเพียงนี้”
“เลี่ยนแล้วอย่างไร เลี่ยนสิถึงจะดี”
หลี่เจิ่นชุนโอบไหล่นางด้วยมือข้างหนึ่ง “บุรุษยิ่งเลี่ยนก็ยิ่งเกาะติด เจ้าว่าหากเป็นคำพูดของเขา เขาถึงจะยอมฟัง”
เจียงฉวี่เถาขมวดคิ้ว จู่ ๆ นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
“เซี่ยเหวยอันพกปิ่นเล่มนั้นติดตัวไว้ หรือว่าจะคิดเช่นนี้เหมือนกัน”
หรือเขาเองก็อยากพกของของแม่นางผู้นั้นติดตัวไว้
นางรู้จักเซี่ยสามมานานหลายปี ถึงกระนั้นก็ยังจินตนาการไม่ออกว่าเซี่ยสามยามเลี่ยนจะมีสภาพเช่นไร
ต่อให้เป็นยามที่เขาชอบจิงเชวี่ย ก็ทำได้เพียงเอาอกเอาใจ ยังไม่นับว่าเลี่ยน
“เขาพกปิ่นติดตัวไว้หรือ”