กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ครั้งแรกที่นางพบหลิ่วอวี้ เขาเป็นบัณฑิตยากจนที่อาศัยอยู่กับท่านลุง สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินที่ซักจนซีดขาว บนหลังสะพายกระบุงไม้ไผ่ ในมือถือร่มกระดาษน้ำมันคันหนึ่ง
ตรอกแคบยาวสายหนึ่ง ถนนหินเขียวเปียกชื้น และพิรุณบางเบาที่โปรยปรายหยดแล้วหยดเล่า หยาดน้ำบนเส้นผมของนางไหลตามลำคอลงไปในสาบเสื้อ ก่อนจะไหลออกจากพื้นรองเท้าในท้ายที่สุด
ที่จริงก่อนหน้าหลิ่วอวี้ มีสามัญชนชั้นต่ำจากตรอกตะวันตกของเมืองเดินผ่านข้างกายนางไปแล้วมากมาย ทว่าคนเหล่านั้นเพียงมองนางสองครั้ง ไม่มีผู้ใดหยุดฝีเท้าเพื่อนาง มีเพียงหลิ่วอวี้ที่หยุดลงตรงหน้านาง
ร่มกระดาษน้ำมันของเขากางบังให้นาง ส่วนพิรุณกลับสาดจนเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม ย้อมเสื้อสีฟ้าอ่อนให้กลายเป็นสีเข้มขึ้น