เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เยวี่ยเฟิงนั่งอยู่ด้านในของเตียง เขาเลิกเปลือกตาขึ้นมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ถอนสายตากลับไป
เว่ยจิงเหอมองดวงตาที่ทำราวกับไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาของเขาด้วยความสนอกสนใจ
นางก้าวขึ้นเตียงด้วยเท้าข้างหนึ่ง ใช้สองมือค้ำไหล่ของเยวี่ยเฟิง แล้วนั่งเผชิญหน้าบนตักเขา
นางใช้นิ้วยกคางของบุรุษขึ้น ก้มศีรษะลงแล้วกัดลงตรงริมฝีปากของเขาคำหนึ่ง
“เมื่อก่อนข้าชอบแววตาเช่นนี้ของเจ้าที่สุด ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเลยสักคน แต่ข้ากลับจะให้เจ้ามองข้าไว้ในสายตาให้จงได้”
เยวี่ยเฟิงสวมเพียงชุดชั้นใน เขากะพริบขนตาเล็กน้อย ไม่ว่าเว่ยจิงเหอจะยั่วยวนเพียงใด เขาก็ยังคงราวกับพระภิกษุที่เข้าฌาน
เว่ยจิงเหอแค่นหัวเราะ นางเอื้อมมือไปหยิบยาบนตู้เล็กข้างกาย ทว่าทันทีที่มือยื่นออกไป ร่างของนางก็ถูกคนกดลงบนเตียง