ตอนที่ 241 สุสานหลวง

หลี่เจิ่นชุนกลับมาไม่ทันเห็นแสงสุดท้ายก่อนดับสูญของเว่ยฝูอัน ครั้นนางกลับมาถึงสุสานหลวง เว่ยฝูอันก็พิงอยู่บนชิงช้า หลับตาลงอย่างสงบ

ยามนี้เป็นราตรีสงัดแล้ว ทว่าภายในเรือนกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟ ดอกไม้หลากสีเบ่งบานสะพรั่งเต็มลาน สำหรับเว่ยฝูอันผู้สูญเสียการมองเห็นมานานสองเดือน สีสันอันงดงามเหล่านี้คือทั้งโลก และคือความสมบูรณ์พร้อม

ก่อนจากไป นางยังได้เห็นสีสันอันงดงามรุ่งเรืองเช่นนี้ นับเป็นพรประทานจากสวรรค์แล้ว

ส่วนการที่นางไม่ได้เห็นก้อนหิน อาจเป็นเพราะนางทำให้มารดาของก้อนหินต้องตาย ดังนั้นสวรรค์จึงลงทัณฑ์นางด้วยการให้นางมองเห็นเว่ยเชี่ยว เห็นหมัวมัวอวี๋ เห็นดงดอกไม้หลากสีเช่นนั้น ทว่าเพียงผู้เดียวที่นางไม่ได้เห็น คือก้อนหินของนาง